Ik ga naar huis

De afgelopen maanden zijn fantastisch geweest, met hoogtepunten die ik nooit zal vergeten, maar ook met dieptepunten. Helaas heb ik voor mijzelf de conclusie moeten trekken dat naar huis gaan voor mij de beste keuze is. De reden dat ik tot deze keuze ben gekomen is het feit dat de heimwee steeds erger werd en ik de lockdown ver van huis steeds minder goed aankon terwijl ik zie dat er in Nederland wel verbetering is.

Toen de lockdown begon dacht iedereen dat het wel snel beter zou worden en dat in juni/ juli alles wel weer open zou gaan. Met dat gevoel ben ik de lockdown ook ingegaan, paar weken tanden op elkaar en dan nog een maand/ anderhalve maand leuke dingen doen. Helaas is de situatie in Engeland nu zo dat dat voor mij niet het geval gaat zijn. De kinderen gaan sowieso tot september niet meer normaal naar school en er wordt zelfs gezegd dat ze school in september niet kunnen beloven. Restaurants en hotels gaan op z’n vroegst pas 4 juli open maar met zo veel regels dat het nooit rendabel kan zijn, dus wat daarvan gaat komen is ook nog maar de vraag. Winkels gaan maandag weer open, maar ook met zo veel restricties dat lekker winkelen onmogelijk is. Met vrienden hier afspreken kan wel maar alleen buiten, als het weer dus slecht is, kunnen we niks. Voor begin augustus wordt het niet beter en op deze manier nog bijna 9 weken doorgaan, dat was voor mij geen optie, dat maakt mij niet gelukkig. 

Ik voelde mij schuldig voor het gastgezin maar ze hebben mij verzekerd dat, dat niet nodig is. Ze waarderen alles wat de afgelopen 4,5 maand gebeurd is en ik doe hetzelfde. Toen ik het aan het gezin vertelde dat ik dit besloten had zijn ze gaan kijken naar de mogelijkheden en steunen ze mij in mijn keuze, dat is erg fijn. Hoewel ik ook wel weet dat zij ervan balen, maar alles gaat in goed overleg.

Het is absoluut niet om de kinderen. Hoewel ik ze alle 3 af en toe echt wel heb kunnen schieten, houd ik van ze alle 3. Deze 3 kinderen zullen altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben en ik zal ze nooit vergeten. De knuffels van Ted (die echt als een parasiet aan mij kan hangen), de echte meidenmomentjes met Mary en samen bakken of dingen in elkaar zetten met Tom. Alle 3 zijn ze zo anders, hebben ze hun eigenaardigheidjes, dit maakte het juist heel leuk. In een ideale situatie zou het gewoon een baan zijn en ga ik ’s middags en in het weekend naar huis. Nu is dit natuurlijk niet mogelijk dus moet ik kiezen en de keuze is dus op thuis gevallen. 

Ik heb genoten van de kids, van alle plekken die mijn host family heeft laten zien, 2 fantastische musicals mogen zien, leuke dingen kunnen doen met andere au pairs, mensen uit de hele wereld leren kennen en een fantastische stad mogen ontdekken waar ik nog lang niet op uitgekeken ben. Al met al een ervaring die ik nooit zal vergeten en waar ik ontzettend dankbaar voor ben. In een normale situatie, zonder corona, zou ik ook nooit tot dit besluit zijn gekomen. De eerste 5/6 weken, toen alles nog normaal was, heb ik ontzettend genoten. En nu ga ik nagenieten van al deze mooie herinneringen. Gelukkig is Londen dichtbij en hoop ik begin augustus nog een weekje langs te gaan. Mocht dat niet kunnen dan ga ik in oktober of december. Londen is nog niet van mij af. 

Toen ik het de kinderen vertelde reageerden ze eerst heel luchtig, later bleek waarom. Ze dachten namelijk dat ik weer voor een weekje naar huis ging. Toen ze beseften dat het "voor altijd" is volgden alleen maar knuffels. Het is dan ook heel dubbel. Zoveel houden van deze aapjes en weten dat je ze toch wel snel gaat verlaten. 27 juni vlieg ik naar huis, zodat we in alle rust deze periode kunnen afsluiten en we tijd hebben om de kinderen erop voor te bereiden. Hoe je het ook wendt of keert, na 4,5 maand zo intensief contact raken ze toch aan je gehecht. Ik moet ook zeggen dat ik dat best wel spannend vind. Toen ik voor een kleine week naar huis ging was het al drama, ik kreeg ze helemaal niet meer van mij af. Maar het zal vast goed komen. Als in september de nieuwe au pair komt raken ze daar weer aan gehecht en zal ik een leuke herinnering zijn. 






Vakantie!

Het is inmiddels alweer een week geleden maar ik heb een weekje vakantie gehad, alleen nog niet eerder de tijd gehad om weer een update te schrijven. Voor 2 weken geleden was het hier weer half term en dat betekende dat de kinderen een weekje vrij waren. Ook Lizzie en Jules namen vrij van hun werk en dus kreeg ik ook een weekje vakantie. Ik was er echt wel even aan toe en heb vooral dingen gedaan waar ik zelf zin in had en ben ook mee geweest met uitstapjes van het gezin. 

Ze zijn we eerst een paar dagen naar de cottage gegaan waar we vooral hebben genoten van het lekkere weer en het feit dat het zo dichtbij het strand ligt!

De eerste ochtend hebben we eigenlijk helemaal niks gedaan en heb ik niks anders gedaan dan een beetje gelezen en televisie gekeken. 's Middags zijn we naar Brighton geweest! Super leuk want daar wilde ik sowieso een keer heen maar door de coronacrisis is dat natuurlijk een beetje lastig. Ondanks dat er niks open was in Brighton heb ik onwijs genoten van de stad en is het een stad die ik zeker nog wel eens zou willen bezoeken wanneer de lockdown over is. De boulevard had een erg gezellige uitstraling en ik kan mij voorstellen dat wanneer het er druk is en de winkels en terrasjes open zijn, het een hele leuk plek is om de dag door te brengen. We zijn eerst langs het strand naar Brighton Pier gelopen, de toeristische trekpleister van Brighton. Hier komen was een behoorlijke uitdaging aangezien de wind ontzettend hard was. Helaas was de pier dicht vanwege de corona maatregelen maar het was zeker leuk om het een keer in het echt te zien. Vervolgens zijn we door de smalle straatjes van het centrum doorgelopen naar het Royal Pavilion. Een paleis wat gebaseerd is op de Arabische en Aziatische bouwstijl. Een behoorlijk contrast wanneer je het vergelijkt met de rest van de stad. Wanneer je in Engeland aan de kust bent kun je natuurlijk niks anders dan Fish and Chips eten. Aangezien er door de maatregelen alleen maar take-away's open zijn hebben we de Fish en Chips in een klein parkje opgegeten om vervolgens weer terug te lopen naar de auto en terug te gaan naar de cottage.

Ook zijn we nog naar Climping gegaan voor een fatsoenlijk stranddagje. De parkeerplaatsen waren gelukkig weer open want we waren niet de enige met het idee om naar het strand te gaan. Het was heerlijk relaxed en ik heb 3 uur lang op een handdoekje aan het strand gelegen en een beetje geluisterd naar Podcasts, het verschil moet er wezen. De kinderen hebben in de golven gespeeld, zandkastelen gebouwd en ga zo maar door. Ik had zelf niet de moed om de zee in te gaan want het was eigenlijk toch we erg koud!

Eenmaal weer terug in Londen besloot ik zelf een keer op pad te gaan en ben ik een stuk gaan fietsen. Het idee was om niet heel ver te gaan maar uiteindelijk ben ik 3 uur weggeweest, was niet helemaal de bedoeling. Van Stratford, naar Mile End, naar Canary Wharf (een gebied met gigantische wolkenkrabbers), Isle of Dogs, de voettunnel onder de Thames naar Greenwich om vervolgens weer naar huis te gaan. Op de terugweg bleef ik maar zoeken naar een brug om de Thames weer over te steken maar die kon ik dus nergens vinden, bleek dat mijn Google Maps mij op de Ferry wilde hebben. Ik ben dus met de fiets de Ferry opgegaan, een leuke ervaring en een keer wat anders dan een brug!

Ook het gezin wilde er de rest van de week nog even op uit en besloten naar Oxford te gaan, hier maak ik dus goed gebruik van. Lizzie heeft in Oxford gestudeerd dus zij kent de weg en de mooie plekjes. Vanwege de maatregelen mogen we natuurlijk nergens naar binnen maar Oxford zelf is zeker al een hele mooie stad om doorheen te lopen. Praktisch ieder gebouw is wel een onderdeel van de universiteit die wereldwijd hoog aangeschreven staat. Het was extreem rustig in de stad want alle studenten die er normaal studeren waren naar huis en toeristen zijn er natuurlijk ook amper te vinden. We hadden vrijwel alles dus voor onszelf, helemaal gene probleem als je je eigen prive gids mee hebt. Engelsen en onderwijs, ik blijf het een bijzondere combinatie vinden. De plek waar je naar school gaat en de universiteit waar je uiteindelijk je diploma haalt zijn zo veel belangrijker hier dan in Nederland!

Het weekend ben ik alleen maar weggeweest met andere au pairs. Het weer was heerlijk en daar wilden we graag gebruik van maken. Op dit moment kunnen we redelijk met elkaar afspreken maar alleen maar buiten. Alles wat binnen is, is nog gesloten, tot zeker begin juli. We moeten het dus hebben van onze fietsen en picknicks. Dat is dus ook precies wat we dat weekend gedaan hadden. Op de fiets naar Hampstead Heath. Iets wat in theorie een uur fietsen is maar waar in de praktijk dus niks van klopt. We hadden allemaal ons eigen lunchpakketje meegenomen en met een fantastisch uitzicht gepicknickt. Het probleem met wanneer je ergens naar toe gaat is dat je ook weer terug moet. We wilden niet dezelfde route terug en besloten dus een andere route terug te gaan. Een route die ons over een veel te smal en druk voetpad leidde langs een kanaal. Een veel leukere route dan gewoon langs een gewone weg! De dag erna, zondag, zijn we weer met elkaar gaan picknicken. Ditmaal gewoon in Wanstead. Ik ben bang dat ik aan het einde van deze zomer zoveel heb gepicknickt dat ik er helemaal gek van word!

Het gezin heef took geïnvesteerd in een leuk speeltje voor aankomende zomer, een gigantisch zwembad(je). Het opzetten heb ik samen met Tom gedaan waarna het een hele nacht heeft geduurd voordat het zwembad vol was. Dit komt ten eerste omdat het zwembad heel groot was maar de andere boosdoener is de verschrikkelijke waterdruk hier. In ieder geval... wij hebben de komende zomer een uit de kluiten gewassen tuinzwembadje om van te genieten!

Lockdown met ups en downs

Het is inmiddels al weer even geleden dat ik een update heb geplaatst op mijn blog. En dat is eigenlijk voor een hele simpele reden. Ik doe niet zo heel veel omdat we niet zoveel kunnen. Het avontuur zoals het in februari en maart was, is de afgelopen 2 maanden veranderd in "gewoon" dagelijks leven (in lockdown dan). Maandag t/m vrijdag flinke dagen en in het weekend een beetje relaxen en op zondag met het gezin mee wandelen zodat ik ook nog wat meer zie dan het huis en het park achter het huis. 

De routine is nog steeds hetzelfde als de vorige keer toen ik schreef, 's ochtends school, 's middags leuke dingen. Afgelopen weken heb ik ondanks de lockdown toch mijn best gedaan om leuke dingen te doen. Zo ben ik een keer zelf naar centraal Londen gefietst, loop ik veel hard en werk ik aan mijn YES project zodat ik hopelijk in september/ oktober YES kan afstuderen. Ook ga ik in het weekend veel mee met mijn host family. We zijn de afgelopen weken onder andere naar Greenwich park geweest. Het park waar de 0-meridiaan doorheen loopt. Het park ligt op een heuvel waardoor we een mooi uitzicht hadden over Londen. Ik blijf het bijzonder vinden, die hoge gebouwen. Wanneer ik met mijn host family mee ga naar een plek buiten Londen en we rijden Londen weer in dan zien we de hoge gebouwen van Canary Wharf. Toch heel anders als het oosten van Nederland! Ook zijn we onder andere naar Epping Forest geweest. Een gigantisch natuurgebied, de stad gaat langzaam over in natuur en dat op een kwartiertje rijden. Ook zijn we nog weer een keer naar de cottage geweest voor een lang weekend aangezien 8 mei een lang weekend was. Dit weekend was zo fijn want we zijn namelijk naar het strand geweest! De cottage ligt op zo'n 25 minuten rijden van het strand waarna we zeker 2 uur over het strand gelopen hebben en door de corona maatregelen was het erg rustig. Strand geeft direct een vakantie gevoel en ik vond het dan ook heerlijk om een strandwandeling te maken en ondertussen de ouwehoeren met mijn host kids. We zullen daar zeker nog wel vaker heengaan als we weer naar de cottage gaan.

Langzaamaan begin ik aan iedereen hier in huis te merken dat ze lockdown zat zijn. De ouders kunnen niet wachten tot ze weer naar kantoor kunnen en ondanks dat de kinderen ontkennen dat ze naar school willen, merk ik aan alles dat ze het missen. Ze beginnen zich te vervelen. Alle spelletjes die ze thuis kunnen spelen zijn inmiddels wel gespeeld, en wel 10 keer. De creativiteit raakt op. Alle 3 de kinderen zijn gewend om continu druk te zijn. In een normale situatie gaat Tom om 7 uur 's ochtends weg en komt om 5/6 uur weer thuis. Mary heeft iedere dag een naschoolse activiteit en Ted wordt overal heen gesleept. Normaal gesproken hoeven de kinderen zichzelf amper te vermaken en ik merk dus ook dat ze dat nu moeilijk vinden. Toen alles nog normaal was had ik een keer een gesprek met Naima "Wat zou het toch heerlijk zijn als we een keer met de host kids rustig in het park kunnen picknicken, naar het zwembad kunnen gaan of iets anders. Zonder dat we naar alle naschoolse activiteiten hoeven te racen". DIT IS NIET WAT WE BEDOELDEN! Ze vervelen zich, en dat begrijp ik. Maar het ding met kinderen die zich vervelen is, dat ze vervelend worden. Wat ik de afgelopen weken ook begon te merken aan mijn host kids. Machtspelletjes en disrespectvolle opmerkingen begonnen steeds vaker voor te komen. Ze bedoelen het niet eens slecht, maar de uitwerking is natuurlijk voor niemand leuk want ook ik word geen leuker persoon als ik de hele dag bezig ben met kinderen corrigeren die dingen zeggen of doen die je niet kunt accepteren. Eerder was het totaal niet het geval en ik herkende de kids helemaal niet meer! Wie eerder altijd zo resepectvol en vriendelijk waren, ik had nooit wat met ze te doen! Ik vond het doodvermoeiend omdat de sfeer continu gespannen was, bijna niks kon meer relaxed. Ik ben dus in gesprek gegaan met Lizzie. Ze begreep het helemaal en stond direct achter mij. Tijd om de resetknop even goed in te drukken. In dat weekend heeft er een goed gesprek plaatsgevonden, waar ik maandag op door ben gegaan. Een favorietje van de kinderen werd dat wat ik ook deed ze zeiden dat ze het aan hun ouders gingen vertellen en dat ik dan ontslagen zou worden. Ik heb de kids dus uitgelegd wat er gebeurt als dit het geval zou zijn en dat zij er echt niet beter van worden, dat ik mijn stinkende best voor ze doe en dat ik dus graag mijn oude lieve host kids weer terug wil. Een heftig weekendje maar even nodig want die lieve host kids komen steeds meer terug, al blijven ze hun momentjes houden maar het is weer gezellig!

Ondanks dat het met de kids weer gezelliger werd merkte ik aan mijzelf dat ik nog steeds doodmoe bleef. 's Ochtends energie proberen te vinden om mijn bed uit te komen om vervolgens 's avonds om 21:00 letterlijk ziek te zijn van de vermoeidheid. Na een heftig en emotioneel gesprek met mijn ouders ben ik het gesprek met Lizzie weer aan gegaan met als boodschap: de afspraken die we eerder hadden gemaakt waren gemaakt voor een paar weken, nu het langer duurt kan ik het niet meer op die manier. Mijn dagen zijn in principe van 8:00-18:00 maar worden geregeld gerekt van 7:30-19:30 met volledige verantwoording over de thuisschool van 3 kids en het verzorgen van 3 maaltijden (ontbijt en lunch alleen voor de kids en avondeten voor het hele gezin). Het begon mij op te breken en ik voelde mij hier behoorlijk schuldig over. Ik denk dat het niet alleen komt doordat de dagen zo lang zijn maar ook doordat er geen momenten meer zijn om op te kunnen laden door de lockdown. 24/7 met dezelfde mensen bij wie je je comfortabel voelt, maar nooit zo comfortabel als thuis. Niet zelfstandig dingen meer kunnen ondernemen, natuurlijk ook de zorgen en misschien wel een vorm van stress die komen kijken bij de lockdown. En de hele dag een taal te spreken die je wel beheerst, maar niet zo makkelijk spreekt als Nederlands. Allemaal dingen waar ik niet veel invloed op kan uitoefenen. Samen met Lizzie ben ik dus gaan kijken naar een manier om het voor mij wat makkelijker te maken. Ik ben nu uiteindelijk iedere vrijdagmiddag vrij. In het begin was het allemaal best moeilijk want ja... werk... maar ik denk dat zij zich ook realiseerden: als we dit niet doen kunnen we straks voor 5 dagen per week wat regelen... Ik heb nu mijn eerste vrijdagmiddag vrij gehad en we gaan kijken wat dit gaat doen voor mijn energielevel de komende tijd. In ieder geval het vooruitzicht op wat extra vrij doet mij goed. 

Het is echter niet alleen maar negatief want afgelopen weekend heb ik eindelijk weer wat kunnen ondernemen met andere au pairs. Zo ben ik zaterdag met Loran (een Nederlandse au pair) naar het centrum van Londen gefietst waar we eigenlijk gewoon een beetje langs de toeristische trekpleisters zijn gefietst, leuk want er zijn geen toeristen. Lunchpakketje mee, en gaan! Zondag ben ik met Loran en Inez (Oostenrijkse au pair) naar een klein grasveldje geweest voor een picknick. Lekker eten met een muziekje erbij. Ik was er zo aan toe om even met andere mensen te zijn dan mijn host family en mensen die in dezelfde situatie zitten als ik. 

Nederland gaat langzaam open en afgelopen zondag is er hier een persconferentie geweest over de route van het Verenigd Koninkrijk naar het einde van de lockdown. Deze persconferentie werd al vroeg aangekondigd en daardoor had men dagen de tijd om hoge verwachtingen op te bouwen. De Britse overheid deed er dan ook alles aan om de paar dagen van te voren deze verwachtingen deze verwachtingen liefdevol de grond in te trappen.  Uiteindelijk is hier het volgende gezegd: 

- 11 mei: Blijf afstand houden, werk thuis als je kunt en vermijd het openbaar vervoer indien mogelijk

-13 mei: Bouwwerkzaamheden en techniek mogen worden herstart indien dit veilig kan. Zo veel aan beweging doen als je wilt. Met de auto naar een plek rijden voor een wandeling mag. Sporten of afspreken met 1 persoon buiten je eigen huishouden mag. Je mag het park in zonder te sporten. 

-1 juni: Sommige winkels mogen misschien open. Scholen gaan misschien open voor reception (kleuters), Year 1 (groep 3) en Year 6 (groep 8), middelbare scholen mogen naar school voor toetsen. 

-1 juli: Hotels restaurants en cafes mogen misschien open en openbare ruimten openen misschien. 

Zoals je leest is het veel misschien en onduidelijk. Welke winkels? Hoe gaat de schoolopening eruit zien? Waarom mag ik wel buiten met 1 iemand afspreken maar mag ik bij mij thuis niemand uitnodigen? Niemand snapt er wat van! Ik was dan ook teleurgesteld want mijn host kids zitten in groep 4 en 7. Op dit moment is er nog geen enkel vooruitzicht dat Mary en Ted naar school gaan en Tom gaat sowieso niet meer naar school. Dit was best een teleurstelling voor mij. Ik had gehoopt dat ze hetzelfde zouden doen als in Nederland, 50/50, maar helaas. Maar Boris Johnson, WEES DUIDELIJK! Kijk af bij je vriendelijke collega Rutte, want zijn persconferenties snap ik wel! We gaan het zien en wachten af, misschien dat de regels toch veranderen. 

Ik had het met mijn host family over de onduidelijkheid en zij denken dat de reden voor de onduidelijkheid heel simpel is: de overheid weet ook wel dat het eigenlijk nog niet kan (de aantallen liggen nog steeds erg hoog) maar ze willen mensen wat hoop geven.

(Paas)vakantie

Afgelopen week was het hier paasvakantie. Het schooljaar is verdeeld in 4 perioden. In de herfst hebben de kinderen 2 weken vakantie, met kerstmis en ook met pasen. En tussen deze vakanties in hebben ze halfterm, een weekje in het midden van de periode. De afgelopen 2 weken was het dus paasvakantie, wat in deze periode neerkomt op thuiszitten zonder school. Ik moet toch eerlijk toegeven dat ik liever thuiszit met school want nu moest ik ook in de ochtend bedenken wat we gingen doen, maar ik ben best een eind gekomen denk ik!

10 april ben ik teruggevlogen naar Londen en ben ik door Jules opgehaald van Heathrow om nog een paar dagen naar de cottage te gaan. Een super schattig huisje in Sussex wat al decennia in de familie is. Het huisje is super leuk maar geeft mij ook een beetje een gevoel van kamperen, douchen is namelijk best een uitdaging, met enkel een bad. Ook heeft het huisje geen centrale verwarming en zijn de deurposten zo laag dat ik zelfs moet bukken! Jules vertelde mij dat voor 2 jaar geleden een leiding gesprongen was en dat er zonder grappen een halve meter water in het huisje stond. Het plafond was kapot en naar beneden gekomen en de kamer waar ik sliep was eerder een fontein. Ze hebben het huisje helemaal weer opgebouwd en voorzien van goed keuken! Ik heb de foto's gezien, wat een nachtmerrie. 

De dagen in de cottage hebben we vooral gevuld met veel wandelen. De natuur stond prachtig in bloei en de bossen stonden vol met boshyacinten, of in het Engels "Bluebells", klinkt toch wat lekkerder. 's Ochtends een wandeling door het bos en 's middags in een groot aangelegd natuurgebied. Bergje op, bergje af. De spierpijn was goed aanwezig. 

Het weekend wat we in de cottage waren was natuurlijk het paasweekend en pasen wordt hier net wat anders gevierd dan in Nederland. In Nederland gaat het vooral om een groot paasontbijt maar hier is de lunch belangrijk. Traditioneel eet je roast lamb. Gaan we weer met de roasts! Mij hoor je niet klagen. Mary had voor pasen voor iedereen een treasure hunt gemaakt. Rijmpjes die je naar een nieuwe locatie brengen waar weer een nieuw kaartje ligt met een puzzel die je weer naar een nieuw kaartje brengt met een zelf getekende landkaart. Als je alle puzzels en rijmpjes door was kwam je uit bij je GIGANTISCHE chocolade ei! Een super leuk idee en ook goed uitgevoerd (ze was alleen 1 van mijn kaartjes vergeten neer te leggen maar dat vergeef ik haar), tot de woedeuitbarsting van Mary en Ted. Gezellig, pasen. Later op de middag hebben Lizzie en ik de hele tuin vol gelegd met kleine paaseitjes voor de kinderen. De tuin is laten we zeggen, natuurlijk, dus van de 70 chocolaatjes die we verstopt hadden hebben we er "maar" 50 teruggevonden. 

Tweede paasdag is hier niet echt een ding en dit was ook de dag dat we naar huis gingen. Samen met Lizzie en Jules ben ik 2 uur bezig geweest om alles van top tot teen schoon te maken om vervolgens een record neer te zetten, om 11 uur zaten we in de auto. De auto was VOL! Ik heb 1,5 uur in kleermakerzit op de bank gezeten aangezien er geen voeten ruimte meer was.

Dinsdag begon voor mij het werk weer en de kinderen hadden dus nog 4 dagen "vakantie". Ik heb geprobeerd om iedere dag iets speciaals te doen zodat het toch een beetje voelde als vakantie. Net zoals de normale school ochtenden begonnen we met Joe Wicks. Een youtuber die iedere doordeweekse dag gymlessen voor kinderen livestreamt. Het geld wat hij hiermee verdient, doneert hij aan het NHS (de Britse gezondheidszorg). Iedere vrijdag heeft hij een verkleeddag waar wij ook aan meedoen! Ook zijn de kinderen helemaal van fan het videodagboek van Anne Frank. Het Anne Frank huis heeft namelijk haar dagboek omgezet in een vloggende Anne Frank om het zo aantrekkelijker te maken voor kinderen. We kijken de afleveringen in het Nederlands met Engelse ondertiteling en ze zijn er helemaal weg van. 

Zoals ik al zei probeer ik iedere dag iets extra's met de kinderen te doen om het vakantiegevoel erin te houden. Dinsdag was dat knutselen met zoutdeeg. Bloem, zout en een beetje water mengen tot een deeg om mee te kleien en vervolgens af te bakken. De kinderen vonden het fantastisch maar wat een puinzooi. Ik heb de jongste 2 dus maar weggestuurd waarna Tom en ik de hele keuken weer hebben opgeruimd op de muziek van Annie. It's a hard knock life! ('t is een zwaar bestaan!). Op woensdag hebben we deze brooddeeg creaties geschilderd en zijn de kinderen druk geweest met het maken van parachutes van plastic zakken en melkpakken. Op donderdag zijn we een eind gaan fietsen. Ik was eerder al eens naar het olympisch park gefietst met ze, maar we hebben dit keer de lat iets hoger gelegd. Victoria Park, iets minder dan 10 minuten verder dan het olympisch park. Ze hebben zich perfect gedragen! Lizzie zei naderhand dat zij dat niet had gedurfd met de kinderen. Zo'n eind fietsen door Londen. Er zijn een paar redenen waarom ik het wel met ze aandurf: 1. de Greenway, een fietspad bovenop een riool waar je veilig kan fietsen. 2. De kinderen houden zich perfect aan de regels en die zijn best streng. Ik hoef niet bang te zijn dat ze de weg op schieten en ze weten ook, 1x regel breken is naar huis. Hierdoor gaat het erg goed! Ze zijn te blij dat we dit soort dingen doen. Vrijdag hadden we overdag een hele luie dag maar 's avonds was erg druk. Toen ik hier net 2 weken was was het Pancake Day. Dit heb ik toen groots met ze gevierd met allerlei verschillende pannenkoeken. De weken die volgden hebben ze alleen maar gevraagd wanneer we weer eens een pancake day gingen doen. Die avond hebben we om de vakantie af te sluiten een nieuwe Pancake Day gehouden. 

In het weekend wilde mijn host family een stuk gaan wandelen in Epping Forest maar ik had niet zo veel zin om mee te gaan en besloot voor mijzelf een eind te gaan fietsen. Ik heb in bijna 3 uur tijd een rondje gemaakt door Central London wat ook best een beleving is. Voor mijn gevoel fietste ik in Amsterdam, zo veel fietsers waren er. Er was alleen 1 verschil, deze fietsers dragen bijna allemaal helmen. Auto's waren er bijna niet te bekennen en ik stond dus ook geregeld te wachten bij een stoplicht terwijl er helemaal niemand was. Mijn gevoel is dus, doorfietsen, maar de politie is hier erg streng naar fietsers. Geregeld staan ze om een hoekje te wachten tot een fietser door rood fietst om ze vervolgens een bekeuring te geven. Ik ben uiteindelijk helemaal tot Buckingham Palace gekomen, wat in het westen van het centrum is! Heerlijk relaxed. 

Even thuis en social distance-boarding

Het is een behoorlijk lange tijd stil geweest op mijn blog en dat ik eigenlijk omdat ik niet zo goed wist wat ik van de situatie moest vinden. In mijn laatste blog schreef ik dat ik zeker weten bleef maar dat werd voor mijzelf ineens niet meer zo vanzelfsprekend. De kinderen de hele dag thuis viel best zwaar en weekenden en avonden waarop ik niks kan. Mijn ouders zouden 28 maart langskomen en Laure 9 april, dit ging dus allemaal niet door. En als laatste besloot Naima naar huis te gaan. Ik zal jullie niet vervelen met alle ellenlange verhalen over mijn emoties die van boven naar beneden gingen. Een korte samenvatting is: Ik voelde mij behoorlijk kut (excuses voor mijn taalgebruik) en besloot een paar dagen naar huis te gaan. Mijn host family was super begripvol en ik heb zelf mijn vlucht naar Nederland van hen gekregen. Voor hun werk reizen ze heel veel en dus hadden ze een gratis vlucht, die ze aan mij gaven. Ontzettend lief. Zaterdag 4 april zat ik dus in het vliegtuig terug naar Nederland.

Het vliegveld en het vliegtuig in deze tijden zijn een behoorlijke beleving. De drukke wegen van Londen waren leeg en ook Heathrow was totaal leeg. Ik had amper verzorgingsproducten meegenomen want bijvoorbeeld een fles shampoo, die heb ik thuis ook wel. Toen de man van security vroeg of ik de vloeistoffen uit de koffer wilde halen haalde ik er dus welgeteld een flesje body mist uit en een flesje hand reinigingsgel. Chagrijnig als die vriendelijke man was vroeg hij dus of ik echt niet meer had. “Nope, I’m going home!”. Die man dacht denk ik dat ik nog nooit van hygiëne had gehoord.

Door de security en douane volgde al snel verbazing nummer 2 waarbij ik ook iets nieuws geleerd heb, namelijk “social-distance-boarding”. Wat duurt dat lang!! Iedereen die bij elkaar hoorde mocht bij elkaar staan en zo werd er een rij gevormd van mensen met 1,5 meter ertussen. Mensen mochten het vliegtuig inlopen, vervolgens werd er gewacht tot deze mensen op hun plek zaten om vervolgens de volgende naar binnen te laten. Het vliegtuig was ongeveer voor 1/3 tot de helft gevuld, maar stel je voor dat het hele vliegtuig vol had gezeten…. Ik zat alleen op een rij, de rij naast mij was leeg, en ook de rij voor mij was leeg. Op Schiphol stonden mijn ouders op mij te wachten. Om geen aandacht te trekken van de beveilig hebben we op het vliegveld proberen afstand te houden en geen knuffels gegeven, ook wel gek als je elkaar 2 maand niet gezien hebt.

De dagen thuis waren ontspannen en rustig, want ook in Nederland kon ik niet veel doen. Een boodschapje of even wandelen met de hond, daar hield het wel op. Dit heeft mij ook doen realiseren dat het geen verschil maakt als ik beslis om permanent naar huis te gaan. In Nederland heb ik geen werk, geen school en kan ik ook niks met vrienden ondernemen. Meer als Netflix en wandelen kan ik niet doen. Na 1.5 dag heb ik dan ook besloten dat ik gewoon terug wilde gaan want hier heb ik werk en ben ik de hele dag druk, gaan de dagen een stuk sneller van. Als ik in Nederland ben mis ik hier en als ik hier ben mis ik Nederland. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de kids die paar dagen ook wel gemist heb. Ted had er heel veel moeite mee dat ik weg ging en was erg bang dat ik niet meer terug zou komen. De hele week voor ik wegging heeft hij niks anders gedaan dan knuffels, knuffels, knuffels en nog meer knuffels geven. Sinds ik terug ben gaat het over niks anders als dat ik over 4,5 maand naar huis ga en dat ik dat echt niet mag doen. Ik doe mijn best om hem gerust te stellen dat 4.5 maand meer dan 120 dagen is en dat we ons daar nog niet druk om gaan maken tot augustus. Want zelf begin augustus hebben we nog 3 weken om ons daar druk over te gaan maken.

6 dagen later vloog ik terug naar Londen Heathrow en ook dit was weer een beleving. Een totaal lege vertrekhal op Schiphol en maar enkele balies open om mensen te helpen.  Toen ik naar security liep trof ik 5 security mensen aan die de grootste lol met elkaar hadden omdat er helemaal niemand was. “Hehe eindelijk! We wisten dat je ging komen. En aangezien je de enige bent geven we je een VIP-behandeling”. De toon was gezet. Ik gaf aan dat ik nog water in mijn waterfles had zitten en waar ik dat eruit kon gooien. “ach nee laat maar, de apparaten doen het wel en anders hebben we tijd”. Prima. Uiteindelijk was ik er ook nog uitgehaald voor een drugssteekproef en moest alsnog mijn koffer open. Grote hoeveelheden (lees: 6 pakken) hagelslag, drop, kaas en een paar kleding stukken kwamen tevoorschijn. “Je weet je prioriteiten wel te leggen he”. Waarna ik nog even met die man gepraat heb over wat ik ging doen in Londen. Ik moest sowieso aan iedereen op dat vliegveld verantwoorden wat ik ging doen. Zo ongeveer door elk personeelslid van Schiphol werd ik aangesproken waar ik heen ging en wat ik ging doen. Ondanks dat ik een goede reden had om terug te gaan naar Londen voelde ik mij bijna schuldig dat ik ging reizen. Op Londen Heathrow werd ik opgehaald door Jules waarna we naar de cottage in zuid-Engeland zijn gereden om Pasen te vieren, dit pak ik er volgende week wel bij want anders wordt dit weer veel te lang!

Lockdown, Homeschool & Park uitgezet door de politie

Afgelopen week heb ik geen blog geupload ook al was mijn voornemen om dit wekelijks toe doen. Natuurlijk ook voor de thuisblijvers en voor de mensen die het leuk vinden om te lezen maar vooral voor mijzelf. Zodat ik aan het einde van de rit kan zien wat ik allemaal beleefd heb. De reden dat ik afgelopen week niks geupload heb is heel simpel, ik heb namelijk niks gedaan! In Nederland begon de situatie steeds verder achteruit te gaan en kwamen er steeds meer restricties. Iets wat ik erg lastig vond aangezien hier op dat moment nog helemaal niks aan de hand was. Als ik wilde kon ik prima de stampvolle metro instappen om vervolgens een toeristenfoto te maken voor de in de stijgers staande Big Ben. Niemand die mij raar had aan gekeken. Aan de ene kant volgde ik de BBC die het coronavirus nog net niet omschreef als een "griepje" en aan de andere kant volgde ik de NOS die beschreef dat de scholen dichtgingen en het openbare leven plat ging. Op social media gingen al allerlei dingen de ronde dat je binnen moest blijven en 1,5 meter afstand moest houden. Dit terwijl ik nog alles kon doen wat ik wilde, wat zorgde voor een soort schuldgevoel naar thuis. Ik had voor mijzelf al besloten dat ik niet meer met het openbaar vervoer wilde reizen omdat dit gewoon niet prettig voelt. Een ingrijpende beslissing want de wereld wordt hierdoor een stuk kleiner. Ik ben hier namelijk bijna helemaal aangewezen op het OV. Toen ik dit communiceerde met het gezin werd er een beetje lacherig over gedaan wat mij ontzettend frustreerde en zorgde voor een ongemakkelijk gevoel. Maar ik ben mij gaan realiseren dat ik dat niemand kwalijk kan nemen. Ik ben degene die met een been in Engeland staat en met een been in Nederland. Mijn gastgezin staat met 2 benen in Engeland, waar ze simpelweg nog niet zo ver waren. Wij lopen hier een goede week achter op Nederland. Deze week gaf een hoop onzekerheid. Ik was dan ook opgelucht toen woensdag het bericht kwam dat de scholen ook hier gesloten zouden worden vanaf afgelopen maandag. Jules werkte vorige week al vanuit huis en Lizzie vanaf dinsdag. We zitten dus de hele dagen bij elkaar op de lip maar gelukkig gaat dit tot op heden goed, iedereen doet zijn ding. 

Afgelopen weekend wilde ik toch nog wel even wat doen en daarom ben ik met andere au pairs naar een park/ natuur gebiedje gegaan in Wanstead, een kwartiertje fietsen van waar ik nu tijdelijk woon. Gelukkig heb ik mijn fiets, anders zou de wereld wel heel klein zijn. Restaurants en Pubs waren op dat moment al gesloten maar niet iedere horeca eigenaar leek zich hier wat van aan te trekken en we hebben nog gewoon een fish and chips kunnen krijgen bij een locale horeca gelegenheid. 

Sinds maandag heb ik de kinderen thuis waar ik gemengde gevoelens over had. Aan de ene kant een vorm van opluchting want er is eindelijk zekerheid maar aan de andere kant paniek: "WAT GA IK IN HEMELSNAAM DOEN MET 3 KINDEREN DE HELE DAG ALS ALLES DICHT ZIT?". De week voordat de scholen dichtgingen had ik mij al een beetje verdiept in wat men in andere landen deed en overal las ik dat het belangrijk was om de structuur erin te houden. Dit heb ik dus ook voor mijn host kids gedaan door een schema te maken. Op gezette tijden werken aan school, vaste pauzes en vaste speelmomenten. Ook is er iedere dag ruimte voor P.E. with Joe (the body coach) en gaan we naar buiten. Geen gezeur en geen discussie. Dit werkt prima. We starten de dag om 9 uur met een half uurtje bewegen met P.E. with Joe. Hij maakt sport videos op zijn youtube kanaal en gaat zolang de Britse scholen gesloten zijn iedere dag om 9 uur live met zijn workout voor kinderen. Ik doe gewoon mee want van een beetje lichaamsbeweging is nog nooit iemand slechter geworden. Ik spring dus door de keuken als een kangoeroe en schiet sterren weer de hemel in. Vervolgens is het tijd voor 3x 45 minuten school met tussen elk blok een kwartiertje pauze en een snack waar de kinderen kunnen kiezen uit fruit, groente of ongezond. Ongezond kunnen ze 1x per dag kiezen. De ouders hebben mij de verantwoording gegeven over de thuisscholing van de jongste 2 kinderen. Ik doe dus nu mijn uiterste best om Engelse grammatica uit te leggen (wat ik zelf op gevoel doe, regels? Geen idee) of Spaanse liedjes te zingen met Ted. Na school is het tijd voor de lunch waarna we een uurtje het park in gaan waar Naima en Millie ook zijn. In de middag heeft Mary nog een half uurtje nodig voor school en kan Ted dingen doen die hij leuk vindt. Hij kan naar buiten in de tuin, creatief bezig zijn of gewoon lekker voor zichzelf spelen. De kinderen hebben 1 uur per dag schermtijd en ze mogen zelf bepalen hoe ze het inzetten. De ervaring leert dat ze erg zuinig zijn op hun schermtijd omdat ze het willen opsparen voor later. Conclusie: max een half uur per dag wordt er gebruik van gemaakt. Ook doen we 's middags "The reading challenge" een potje wat ik gemaakt heb voor de jongste 2 om ze iedere dag aan het lezen te houden voor 15 minuten. Ze pakken een kaartje uit de pot en voeren de opdracht uit, afgelopen week hebben we dus in het park gelezen, op het toilet en vanmiddag zonnebadend. Nu klinkt dit misschien heel heftig maar deze kinderen zijn zo gewend aan een schema, ze kennen het woord verveling niet. Het geeft duidelijkheid voor ze en er is nooit gezeur dat ze iets willen doen "of nog 5 minuten" want op het schema staat het nou eenmaal zo. 

Nu zijn de regels ongeveer hetzelfde als in Nederland, kwam ik vandaag achter. Ik was namelijk met mijn hostkids, Naima en haar hostkid Millie in het park waar we werden aangehouden door de politie. "Are you from the same household?" "Euhh Euhh *paniek* euhhh No, they are with me". Vriendelijk verzocht of we heel snel naar huis wilden gaan. Gelukkig geen boetes of officiele waarschuwingen... 

Ergens kan ik mij heel boos maken om de situatie en onwijs teleurgesteld zijn. En hoe egoistisch het ook klinkt, voelt het alsof de ervaring dat voor mij een levenservaring had moeten worden nu verpest wordt door de hele situatie (Met alle respect naar iedereen die de samenleving nog draaiende houdt!). Ik zit met de kids thuis en kan niks. De stad niet ontdekken, niet met vrienden afspreken en dat is gewoon heel plat gezegd kut. Ondanks dat gevoel van teleurstelling heb ik besloten om wel te blijven en de extra uren aan te nemen (50-55 uur per week nu) en er het beste van te maken. Want het feit is: Ik kan er niks aan doen en iedereen zit in dezelfde situatie. Als ik nu naar huis ga dan laat ik het gezin zitten met een probleem, namelijk geen kinderopvang. Ik denk dat het vinden van een nieuwe au pair niet makkelijk is nu. Maar ook voor mijzelf verandert er niks. Als ik nu naar huis ga dan zit ik de hele dag op de bank Netflix of DisneyPlus te kijken. Hier ben ik de hele dag bezig, maak ik een verschil en verdien ik wat geld. Thuis heb ik geen school, geen werk en kan ik ook niks. Ik zet dus door en hoop dat de situatie snel verbetert. 

Changing of the Guard, Matilda & Soho!

Deze week was net zoals alle andere weken tot nu toe, een stuk drukker dan gepland.  Afgelopen maandag kon ik mijn fiets ophalen, fijn want het geeft een stukje vrijheid en ik ben minder afhankelijk van het OV. De dichtstbijzijnde fatsoenlijke supermarkt is 20 minuten lopen. Een snelle boodschap duurt al bijna een uur, met de fiets is dat een stuk sneller!

Dinsdag ben ik samen met Naima naar een park geweest. Het park zelf was niet het mooiste park maar het was wel gezellig om even wat te doen en andere wijken van Londen te verkennen. Het is alleen niet echt een plek waarna ik snel weer terug zou gaan.

Woensdag was ook weer een volle dag want ik had weer met Naima afgesproken. We zouden naar de Changing of the Guard gaan. Wat een poppenkast. Het was lastig om er echt wat van te zien aangezien er best veel mensen waren en je niet op een verhoging kunt staan. Eigenlijk kunnen alleen de eerste rijen met mensen wat zien. Een man een paar rijen voor ons was echter aan het filmen dus via zijn telefoon konden we toch redelijk zien wat er gebeurde. Het kwam neer op een hoop gemarcheer, geschreeuw van bevelen en een fanfare die muziek speelde. Niet zomaar muziek, nee filmmuziek met als klapper disney muziek van the Little Mermaid en Beauty and the Beast. Natuurlijk is dit allemaal opgezet voor toeristen maar je gaat je toch oprecht afvragen wat de koninklijke familie hiervan vindt. Ik vraag mij ook af hoe the Queen zou zijn als persoon. Is ze eigenlijk gewoon een hele lieve gewone oma of is ze door haar bubbel en de mensen die haar op een voetstuk plaatsten gewoon heel arrogant? Ik zal er nooit achter komen ben ik bang want uitgenodigd worden door het koninklijk huis, daar hebben ze niet echt een reden toe. Bij de tour vorige week legde de tourguide uit wat je allemaal moet doen bij een ontmoeting met de Queen. Een van de dingen is dat je niet start eten voor de Queen start en moet stoppen met eten als zij stopt. Ik zou een portie gaan bunkeren in die tijd maar dat zal wel niet mogen, koninklijk buffet? Ik doe mee!

Donderdag was een rustige dag en heb ik een drankje gedaan met een au pair die hier om de hoek woont. We hadden al een tijdje contact maar zij had veel problemen met haar host family waardoor we nu pas elkaar hebben leren kennen. Wat blijkt, onze host kids kennen elkaar en zitten bij elkaar op school. Het was erg gezellig alleen is het nog onzeker of zij hier in de buurt kan blijven wonen als de problemen met haar host family niet stabiliseren.

Ook vrijdag was een rustige dag. Er waren nog zo veel dingen die ik even wilde doen.  Ook ben ik even op de school van Mary en Ted geweest aangezien Mary een Assembly had. Dit is iets wat iedere groep eens per term voorbereid. Mary haar Assembly ging over dat je goed moet zijn voor de bomen op aarde omdat het de longen van de planeet zijn. Er werd een verhaal verteld, gezongen en beelden laten zien. Mary deed het fantastisch! Ze heeft al haar tekst opgezegd en toen ik later hoorde dat ze last minute de tekst van een vriendinnetje erbij had gekregen omdat die ziek was, was ik natuurlijk al helemaal trots! Er is toch iets wat ik kwijt wil over de scholen hier. De hekken zijn 3 meter hoog, je komt niet binnen voor je 4 deuren door bent en je moet je aan en afmelden bij de receptie van de school. Er hangt nog net geen prikkeldraad boven de hekken, dan was het helemaal een gevangenis geweest. Dat is zo’n ander beeld als Nederlandse scholen! Ook zijn de kinderen super gedisciplineerd. Jaar 4, 5 en 6 (groep 6, 7, & 8) kwam kijken bij de Assembly en ze zitten netjes in RECHTE rijen, zijn stil wanneer er gevraagd wordt en wanneer de leerkracht “good afternoon” zegt gaan de kinderen in koor “good afternoon miss …..”. Er is geen kind die erdoorheen kletst. Wanneer ik Ted ’s ochtends naar school brengt staat hij netjes in de rij, niet twee aan twee, gewoon een rij. Wanneer de leerkracht zegt dat de groep naar binnen mag lopen ze stil in de rij naar binnen toe. Ik weet nog niet helemaal wat ik hiervan vind maar dat ze het op die manier voor elkaar krijgen vind ik al een prestatie op zich.

Zaterdag was een zeer spontane dag. Vanwege de coronapaniek besloten Naima en ik dat we nog naar een musical wilden voor de theaters op slot gaan. ’s Middags zijn we dus naar de ticketoffice gegaan met de vraag: “Welke goede deals zijn er voor vanavond?”. Op deze manier kwamen we terecht bij Matilda. Nadat we de tickets hadden zijn we naar een chocolaterie gegaan. Hier heb ik de duurste en kleinste chocolademelk ooit gehad maar wat een spektakel en super lekker. Nog even over Matilda want beste Albert Verlinde en alle andere mensen van Stage Entertainment Nederland… HAAL DEZE MUSICAL NAAR NEDERLAND! Wat een show! 9 kinderen die er elke show staan, de een nog getalenteerder dan de ander. Ik heb 2.5 uur met kippenvel gezeten. Hoe het verhaal van miss Honey en Matilda bij elkaar komt is briljant gedaan. De muziek, het decor, de details! Ik ben verkocht. Dit is een van de beste musicals die ik ooit gezien heb, en ik heb best wat om het mee te vergelijken.

Zondag was ook weer een drukke dag. Ik ben met 5 andere meiden nog een walking tour gaan doen. Ditmaal in Soho, het seks, drugs en rock ’n roll gebied van Londen. De plek waar in dezelfde straat het Communistisch Manifest is geschreven en waar de eerste stripclub van Londen is geopend. Weer met dezelfde tourguide als vorige week. Het weer was helaas niet fantastisch maar tussen de buien door was het een mooie tour! Hierna zijn we met elkaar naar een Dutch Pub geweest. EEN BROODJE KROKET! Ondanks dat ik dat in Nederland eigenlijk nooit eet was het erg lekker om weer wat Nederlands te eten. Het Nederlandse eten wat ik hier heb is hagelslag maar ik ben van plan om binnenkort een keer naar de Hema te gaan om daar een beetje in te kopen. Vandaag was zo tof maar ondertussen lazen we de berichten dat Nederland steeds verder aan het afsluiten is, wat het ook wel dubbel maakte.

Een vraag die ik de afgelopen week veel heb gekregen is: “Hoe staat het ervoor met de coronapaniek?”. Een heel stuk beter als wat ik hoor in Nederland, al denk ik dat het een kwestie van tijd is. Op dit moment merk je er weinig van en zijn er nog geen regels ingesteld over dingen die wel of niet meer mogen. Het enige wat je overal hoort en ziet zijn handenwas adviezen. In de metro, winkelcentra, scholen, enzovoort. Op eigenlijk alle openbare plekken wordt advies gegeven met bijvoorbeeld posters. Zo hangt er een poster in de metrostations dat je je handen goed moet wassen maar hangt er een poster naast waarop staat dat je de reling vast moet houden op de trap. Ook tettert er af en toe een stem door Westfield (een giga winkelcentrum hier in de buurt) dat je je handen moet wassen. Scholen zijn gewoon open, overvolle metro’s geen probleem. Het enige wat opvalt is dat er steeds meer mensen zijn die mondkapjes dragen maar ook gisteren een paar mensen die latex handschoenen droegen. Overigens wel grappig… We moesten staan in de metro en aangezien de metro’s hier en heel luidruchtig zijn en niet zo stabiel moet je je gewoon vasthouden, iets wat deze mensen ook deden met hun handschoentjes. 5 minuten later kreeg er een echter jeuk aan z’n neus en krapte dus aan zijn neus. Zo schiet je het doel van de handschoenen een beetje voorbij lijkt mij. En ook hier is er een run op toiletpapier, keukenpapier en handzeep. Het is echter een kwestie van tijd voor de gevolgen hier ook zichtbaarder gaan worden wanneer je kijkt naar Europa waar veel scholen dicht zijn. De Britse overheid staat er hetzelfde in als de Nederlandse: scholen sluiten zorgt ervoor dat de ouders thuiszitten terwijl deze nodig zijn. Maar het zal ook hier niet lang meer duren voor de scholen sluiten ben ik bang. Onder au pairs heerst er wel onrust aangezien veel thuislanden grote corona problemen hebben. Mensen vertrekken van de een op de andere dag wat voor paniek zorgt bij host families. Ik heb al meerdere berichten in facebookgroepen langs zien komen van radeloze host families die niet weten wat ze moeten nu hun au pairs van de ene op de andere dag weg zijn. Ik blijf hier voorlopig gewoon zitten omdat het voor mijn gevoel niks uitmaakt waar ik zit, overal is er risico. En mochten we hier in quarantaine moeten dan gaan we naar Sussex of Wales om daar te relaxen en te genieten van de natuur, komen we ook wel weer doorheen. Mijn host family is er heel relaxed onder maar aan de andere kant hebben ook wij minstens 30 rollen wc-papier op voorraad en 15 potjes handzeep (dat laatste is er al een paar weken want het was toen in de aanbieding, maar goed). 

 

Verjaardagen en Walking tour

Afgelopen week zijn sommige dagen super druk geweest en andere dragen eigenlijk heel erg lui. Ik ga het dus deze keer ook niet per dag doen. Na 2 luie dagen had ik zeker weer zin om wat te gaan doen op woensdag. Ik had hierom afgesproken met 2 andere au pairs om te gaan lunchen bij een Pub in Wanstead. Het eten was er goed en de prijzen ook nog eens zeer aangenaam. Hier ga ik zeker weer een keer heen. Helaas was het allemaal wat gehaast vanwege tegenstrijdige werktijden van ons. De een moet tot zo laat, de ander moet om zo laat al weer beginnen maar het was leuk om even weer wat te doen nadat ik maandag en dinsdag een wat luiere dag heb gehad. Ik zit erover na te denken om vrijwilligerswerk te gaan doen hier 1 dag in de week. Bij voorkeur op een basisschool omdat dat in mijn straatje ligt. Het is alleen erg lastig om iets te vinden vanwege de engelse VOG die je moet hebben, wat als Nederlander niet heel gemakkelijk is om te krijgen. Ik had een super leuk project gevonden en alles geregeld tot ik een mailtje kreeg dat ze toch niet met mij door wilden vanwege die Engelse VOG. Ik ben op dit moment bezig met het regelen van vrijwilligerswerk op de school van Ted en Mary en ik hoop ontzettend dat het wat gaat worden! Ik wil dit graag gaan doen omdat ik heel veel vrije tijd heb door de week en mij graag nuttig wil maken. Daarnaast wil ik ook graag wat meer weten over het Engelse schoolsysteem dus het zou fantastisch zijn als het lukt!

Deze week stond helemaal in het teken van verjaardagen. Zowel Tom als Mary was afgelopen week jarig. Donderdag 5 maart was het eerst tijd voor Tom's verjaardag. Verjaardagen worden hier heel anders gevierd als dat ik gewend ben. Bij mij thuis was het altijd zo dat familie en vrienden op bezoek kwamen maar dat is hier, in ieder geval bij dit gezin, niet het geval. Cadeautjes worden op Amazon besteld en aan de deur bezorgd, behoorlijk onpersoonlijk dus. Ook gaat alles op de verjaardag gewoon door. Ouders gaan gewoon naar hun werk, kinderen gewoon naar school en voor de naschoolse activiteiten wordt geen uitzondering gemaakt. Hiermee bedoel ik dat de ouders gewoon om 7:15 en 8:00 vertrokken en gewoon tussen 18:30 en 19:00 weer thuis kwamen. Ook op school gebeurt er niks speciaals, geen traktatie, niks. En als laatste moest Tom gewoon naar zijn toneellessen waardoor hij om 18:00 pas thuis was. Ik had hem gezegd dat hij mocht kiezen wat we gingen eten, om er toch een beetje een feestje van te maken. Toen de ouders thuiskwamen heeft Tom de kaarsjes op de taart uitgeblazen en is de taart gedeeltelijk gegeten. Hierna is iedereen gewoon op normale tijd naar bed gegaan. Gelukkig krijgt Tom over een tijdje nog wel een soort kinderfeestje.

2 dagen later op zaterdag 7 maart was het de beurt aan Mary. Haar verjaardag werd een stuk uitgebreider gevierd. Ik moest mijn wekker zetten om 7(!!!!) uur omdat Mary super gespannen was voor haar cadeautjes en niet kon wachten om de cadeautjes te openen. Om 7:15 werden de cadeautjes opengemaakt waarna de dag gewoon begon zoals iedere zaterdag. Mary heeft op zaterdag ochtend namelijk wiskunde bijles en ook dit gaat op een verjaardag gewoon door. Ik besloot daarom maar te gaan sporten omdat er dus niemand meer thuis was. 'S middags heb ik Lizzie geholpen met het klaarzetten van alle spullen voor het feestje van Mary wat een slaapfeestje moest worden. 8 meiden die bleven slapen, een gezellige drukte. 's Middags kwam de nanny die voor mij voor het gezin werkte nog even langs voor de verjaardag van Tom en Mary en om baby Rosa te laten zien. Wat een schatje! Ik heb haar meer dan een half uur op de arm gehad en ze heeft alleen maar geslapen! Om 5 uur kwamen de meiden aan en ik heb mij verbaasd over wat er in een tijdsbestek van 3 uur naar binnen is gewerkt. Snoep, koek, taart, chocolade en zelfgemaakte pizza's. Mary wilde heel graag zelf pizza's maken op haar verjaardag dus dat hebben we gedaan. Wat overigens een heerlijke georganiseerde chaos was. Rond 8 uur was deze chaos voorbij en gingen de meiden naar de woonkamer om een film te kijken. Terwijl Lizzie de meiden aan het installeren was in de woonkamer heb ik de keuken opgeruimd en schoongemaakt want het was er een behoorlijke bende maar als je eenmaal bezig bent is het ook zo klaar. Een behoorlijk staaltje teamwork, het pizza's bakken. In de eerste instantie zouden de meiden slapen in de woonkamer, de kamer naast mijn kamer. Maar op het laatste moment heeft Lizzie besloten om de meiden te verdelen over de kamer van Mary en Ted en Ted bij Tom op de kamer te laten slapen. Heel vervelend want ik heb ze niet gehoord, het enige wat ik gehoord heb is Lizzie of Jules die naar boven schreeuwde dat het echt stil moest zijn, om 0:30. 

De afspraak was dat de meiden om 7:00 naar beneden mochten komen en PRECIES om 7 uur kwamen er een stel olifanten naar beneden gerend met Ted erachter aan die dacht dat het een goed idee was om een ambulance na te doen. Heerlijke natuurlijke wekker. Niet zo heel erg aangezien ik zondag toch optijd weg moest. Ik had namelijk afgesproken om een free walking tour te gaan doen met Naima en 2 Spaanse meiden wat super leuk was! We hebben alle highlights van West Londen gezien met de verhalen erachter. Wanneer je een keer in Londen bent raad ik je echt aan om zo'n tour te gaan doen! De meiden uit Spanje hadden we nog niet eerder leren kennen en we zijn er ook achter gekomen dat het direct de laatste keer zou zijn. Halverwege de tour begon het namelijk te regenen en zijn zij zonder ook maar doei te zeggen weggelopen, ze hebben sowieso heel weinig gezegd en praatten alleen maar in het Spaans. Ik heb hier onwijs veel leuke mensen leren kennen maar dat van zondag, was een beetje vreemd! Met Naima daarentegen was het wel super gezellig. Aan het einde van de tour heb je de mogelijkheid om met de tourguide mee te gaan lunchen, wat wij besloten te doen. We hebben dus geluncht met de tourguide en een random Russische familie wie in Boston woont. Bijzondere combinatie maar super gezellig en veel ervaringen uitgewisseld!

Ook ben ik deze week bezig geweest met het krijgen van een fiets en dus gingen Jules en ik vrijdagmiddag op zoek naar en tweedehands fiets. Als er een ding is wat ik geleerd heb deze week is het dat de 2e handsfietsenmarkt in Engeland niet bestaand is. Nou ja... er zijn 2 soorten 2e hands winkels. Namelijk de roestbakken voor weinig geld, en de roestbakken voor hipsters voor 500 pounds. Hierom zijn we uiteindelijk maar naar Halfords gegaan waar we een fiets op de kop hebben getikt voor een mooi prijsje! Daar ga ik zeker veel plezier van hebben. 


Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel Active