Ik ga naar huis

De afgelopen maanden zijn fantastisch geweest, met hoogtepunten die ik nooit zal vergeten, maar ook met dieptepunten. Helaas heb ik voor mijzelf de conclusie moeten trekken dat naar huis gaan voor mij de beste keuze is. De reden dat ik tot deze keuze ben gekomen is het feit dat de heimwee steeds erger werd en ik de lockdown ver van huis steeds minder goed aankon terwijl ik zie dat er in Nederland wel verbetering is.

Toen de lockdown begon dacht iedereen dat het wel snel beter zou worden en dat in juni/ juli alles wel weer open zou gaan. Met dat gevoel ben ik de lockdown ook ingegaan, paar weken tanden op elkaar en dan nog een maand/ anderhalve maand leuke dingen doen. Helaas is de situatie in Engeland nu zo dat dat voor mij niet het geval gaat zijn. De kinderen gaan sowieso tot september niet meer normaal naar school en er wordt zelfs gezegd dat ze school in september niet kunnen beloven. Restaurants en hotels gaan op z’n vroegst pas 4 juli open maar met zo veel regels dat het nooit rendabel kan zijn, dus wat daarvan gaat komen is ook nog maar de vraag. Winkels gaan maandag weer open, maar ook met zo veel restricties dat lekker winkelen onmogelijk is. Met vrienden hier afspreken kan wel maar alleen buiten, als het weer dus slecht is, kunnen we niks. Voor begin augustus wordt het niet beter en op deze manier nog bijna 9 weken doorgaan, dat was voor mij geen optie, dat maakt mij niet gelukkig. 

Ik voelde mij schuldig voor het gastgezin maar ze hebben mij verzekerd dat, dat niet nodig is. Ze waarderen alles wat de afgelopen 4,5 maand gebeurd is en ik doe hetzelfde. Toen ik het aan het gezin vertelde dat ik dit besloten had zijn ze gaan kijken naar de mogelijkheden en steunen ze mij in mijn keuze, dat is erg fijn. Hoewel ik ook wel weet dat zij ervan balen, maar alles gaat in goed overleg.

Het is absoluut niet om de kinderen. Hoewel ik ze alle 3 af en toe echt wel heb kunnen schieten, houd ik van ze alle 3. Deze 3 kinderen zullen altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben en ik zal ze nooit vergeten. De knuffels van Ted (die echt als een parasiet aan mij kan hangen), de echte meidenmomentjes met Mary en samen bakken of dingen in elkaar zetten met Tom. Alle 3 zijn ze zo anders, hebben ze hun eigenaardigheidjes, dit maakte het juist heel leuk. In een ideale situatie zou het gewoon een baan zijn en ga ik ’s middags en in het weekend naar huis. Nu is dit natuurlijk niet mogelijk dus moet ik kiezen en de keuze is dus op thuis gevallen. 

Ik heb genoten van de kids, van alle plekken die mijn host family heeft laten zien, 2 fantastische musicals mogen zien, leuke dingen kunnen doen met andere au pairs, mensen uit de hele wereld leren kennen en een fantastische stad mogen ontdekken waar ik nog lang niet op uitgekeken ben. Al met al een ervaring die ik nooit zal vergeten en waar ik ontzettend dankbaar voor ben. In een normale situatie, zonder corona, zou ik ook nooit tot dit besluit zijn gekomen. De eerste 5/6 weken, toen alles nog normaal was, heb ik ontzettend genoten. En nu ga ik nagenieten van al deze mooie herinneringen. Gelukkig is Londen dichtbij en hoop ik begin augustus nog een weekje langs te gaan. Mocht dat niet kunnen dan ga ik in oktober of december. Londen is nog niet van mij af. 

Toen ik het de kinderen vertelde reageerden ze eerst heel luchtig, later bleek waarom. Ze dachten namelijk dat ik weer voor een weekje naar huis ging. Toen ze beseften dat het "voor altijd" is volgden alleen maar knuffels. Het is dan ook heel dubbel. Zoveel houden van deze aapjes en weten dat je ze toch wel snel gaat verlaten. 27 juni vlieg ik naar huis, zodat we in alle rust deze periode kunnen afsluiten en we tijd hebben om de kinderen erop voor te bereiden. Hoe je het ook wendt of keert, na 4,5 maand zo intensief contact raken ze toch aan je gehecht. Ik moet ook zeggen dat ik dat best wel spannend vind. Toen ik voor een kleine week naar huis ging was het al drama, ik kreeg ze helemaal niet meer van mij af. Maar het zal vast goed komen. Als in september de nieuwe au pair komt raken ze daar weer aan gehecht en zal ik een leuke herinnering zijn. 






Reacties

Reacties

Ada

Goed dat je je hart volgt Emma- Sophie en om jezelf denkt. De situatie zoals nu is niet wat je er van voorgesteld had. Komt nog bij dat de kinderen niet naar school kunnen en jij dus de hele dag voor ze verantwoordelijk bent. Geen adempauzes dus door de week. Al met al heb je een groot avontuur beleefd en vast waardevolle contacten opgedaan. We zien je weer op 27 juni!

Gaby

De beste keuze is nu voor jezelf te kiezen👍 Je hebt t goed gedaan👍

Monique Loman

heel jammer Emma Sophie, enerzijds begrijpelijk maar ook hier in Nederland kan lang nog niet alles!! begrijp dat goed!! echter heb je in die 4,5 maand ook veel ervaring opgedaan en dat pakken ze je nooit meer af!!! daar groei je door!!! onthoud dat!

Esmee

Goed voor jezelf kiezen. En ook wel weer fijn om naar huis te gaan. Succes daar nog even en ik zie je in Nederland wel weer😀

Herman

Je hebt daar al heel veel meer werk verzet dan normaal. Het is ook een weloverwogen en wijs besluit. Welkom in de Montferlandstraat.

Jolanda

Trots op je 😘

Wilma

Jammer Emma Sophie dat Corona jouw avontuur zo beïnvloed heeft.
Maar je hebt het erg goed gedaan en volgehouden onder deze omstandigheden .
Succes met de laatste weken en tot gauw.

Nanette

Goed dat je je eigen gevoel volgt Emma Sophie. Deze ervaring pakken ze je nooit meer af. Je mag trots op jezelf zijn!!

Ivonne

Heel begrijpelijk dat je kiest om terug te komen! Je hebt al zoveel gedaan, echt petje af! London loopt niet weg, ik hoop nog steeds 17 juli te kunnen gaan, maar we zullen zien... nog veel plezier met de laatste 2 weken.. 😘

Oma

Succes de laatste weken tot 27 juni

Karla

Een weloverwogen beslissing. Heel begrijpelijk en een bijzondere ervaring rijker! Tot in Nederland, kanjer!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel Active